URRIAK 30, OSTIRALA

·         11:30ean NUP aularioa, 09 ikasgela, IRUÑEA

·         20:00etan ENGELS ATENEOA, Errementari kalea 8.zbk., Alde Zaharra, TOLOSA

ELKARTASUNEZKO HITZALDIAK IRAULTZA VENEZUELARRAren defentsan, PABLO CORMENZANA venezuelarrarekin

Antolatzaileak: Euskal Herria Sozialista aldizkaria eta “Eskuak Venezuelatik Kanpora”

Teoria marxistaren oinarri nagusietako bat, ezbairik gabe, historiaren ulermen materialista da. Gizakiak bere lehen urratsetatik gaurdaino egin duen ibilbideaz lortu dugun jakintza izugarri zabala den arren, hau erabat antzua bihurtzen da historialari eta filosofo idealisten eta sentimentalisten erretorika pisutsuan erortzean. Langile mugimenduarentzat historiaren azterketak xede praktikoagoa hartzen du, materialismo historikoa bereziki baliogarria izan zaio bere borrokaren ikuspegia zabaltzeko, honen helburuak zehazteko eta irakasgai baliotsuak ateratzeko.

Pasa den mendeko 30. hamarkadako krisi ekonomikoan, 1929ko crackaren ondoren, hainbat lekutan burgesiak faxismoa erabili zuen krisiaren ondorioz altxatutako langile mugimendua suntsitzeko. Langile erakundeak ilegalizatu eta milaka langile erailtzeaz gain, herri zapalduen eskubideak are gehiago erreprimitu zituzten. 1936ko Frankoren altxamendu faxista ere kapitalistek eta lur jabe handiek antolatua izan zen. Altxamendu hura antolatu eta frankismoaren urte luzeetan diktadura babestu zuen burgesia espainiarrak jarraitzen du gaur egun ere botere ekonomikoa eta politikoa izaten, estatu aparatua kontrolatzen eta legegintzaldi bakoitzeko gobernuak maneiatzen.  

1979ko uztailaren 19an, nikaraguar gazte langile eta nekazariek Somoza familiaren diktadura gorrotatua garaitu eta Nazio Askapenerako Fronte Sandinista boterera iritsi zen. Nikaragua, 3 milioi biztanleko herrialde txiki bat, mundu osoko zapalduentzako erreferentzi puntu bilakatu zen. Gaur, bere hogeita hamargarren urteurrena ospatzen dugunean, (eta hilabete gutxi barru (2010eko otsailean) bere porrota) behar-beharrezkoa da egin ziren akatsak eta gauza onak aztertzea. Honela bakarrik lortuko dugun habian dauden iraultzetarako, Venezuela, Ekuador, Bolivia edota Honduras,  ikasgai baliotsuak ikastea.  

Ale honetan eta ondorengoetan agertuko den artikulu sailean Errusiako Iraultzaren ondoren eta Sobiet Errepublika Sozialisten Batasuna ezarri ostean arazo nazionalaren inguruan agertu ziren auzi teoriko eta praktikoak agertzen saiatuko gara, SESBaren bilakaeran zehar nazionalitateen auziak buruzagi boltxebikeen eskutik izan zuen trataera azalduz.

Garrantzitsuea da masen moral iraultzailea ez dagoela kalteturik, are gehiago, sitio egoera badago ere, indartu egin da; hobeto esanda, sitio egoera iraultzaren latigoa izan da. Orain, golpeak eta bereziki sitio egoerak sortu dituen amorru, indignazio eta haserrea antolakuntzan bilakatzea beharrezkoa da.

Krisi hau hasi aurretik, burgesia sekulako irabaziak ateratzen ari zen bitartean langileen bizi eta lan baldintzak okerrera egiten zuten eta konkista sozialek etengabeko erasoak jasaten zituzten. Egungo egoeran, are argiago ikusten da sindikatuen paktu sozialaren jarrerak, desmobilizazioak eta pasibotasunak zein ondorio kaltegarri dakartzan langile klasearentzat. Honegatik azpimarratu behar dugu, atzo bezala gaur ere, langileok beharrezkoa dugula klaseko sindikalgintza borrokalari eta demokratiko bat, langile klasearen borroka iraultzailearen alboan joango dena, eta ez burgesiaren eta Estatuaren alboan.

1932an  AEBetako presidente zen Rooseveltek eta Alderdi Demokratako zuzendaritzak estrategia berriak erabili zituzten krisi ekonomikotik ateratzeko, hori bai, sistema kapitalistaren oinarriak ukitu gabe, hain zuzen orain Obama egiten ari den bezala.

Krisi ekonomikoaren ondorioak oso gogorrak izaten ari dira langileentzat eta beren familientzat. Langabetuak Hego Euskal Herrian 170.000 gora dira eta Espainiar Estatuan 4 milioi baino gehiago. Eta perspektiba beldurgarria da: 2012 urtera arte gutxienez kopuru hauek mantenduko omen dira. Horregatik, langabeziaren aurkako borrokak sindikatuen eta ezkerreko alderdien borroka garrantzitsuenetarikoa izan beharko luke. Kontua da, langabeziaren aurkako borrokari modu eraginkorrean nolako neurriekin egin beharko geniokeen aurre.

Burgosko Garoñako zentral nuklearraren itxierak, energia iturri honen arriskua jarri du eztabaidaren mahai gainean. Eztabaida honetatik, instalazio hauen jabetza duten konpainia handiei beren etekin milioidunek soilik kezkatzen die.

Kolonbia eta AEBko gobernuen akordio militarraren iragarpenak hautsak harrotu zituen. Akordio honi esker ejerzito estatubatuarrak Kolonbian zazpi base militar erabiltzeko eskubidea izango du. Honek, krisi berri bat ireki du Alvaro Uriberen gobernu proinperialista kontrairaultzailearen eta Ekuadorko eta Venezuelako gobernu iraultzaileen artean.

“Garrantzitsua izango litzateke krisian gauden lantokiak elkartzea indar gehiago egiteko”

“Komunistak langile klasearen beste alderdietatik bereizten dituena hauxe da: batetik, proletarioen borroka nazional ezberdinetan, behin eta berriz lehen lekuan proletalgo osoaren interes komunak jartzen dituztela, beren nazionalitatea edozein dela ere(…)”

Aurtengo udan ere errepresioak ez ditu hartu oporrak. Errepresioa, jazarpena eta adierazpen askatasunaren murrizketa Euskal Herriko jaietan ere ikusi ahal izan ditugu. Villabonak, Donostiak, Lizarrak, Gasteizek, Bilbok, Gernikak… modu gordinenean bizi zuten egoera hau. Jaietan eskubide demokratikoak errebindikatzea ere delitu bihurtu nahi duten honetan Patxi Lopezen Eusko Jaurlaritzak errepresioa are gehiago gogortu du.

“Demokraziaren erreibindikazio ezberdinak, autodeterminazioarena barne, ez dira zerbait absolutua, mundu mailako mugimendu demokratikoaren (gaur egun sozialistaren) partikula bat baizik. Gerta liteke beraz, osotasunaren testuinguruan, baztertu behar izatea. Posible da herrialde batean, mugimendu errepublikarra apaizen azpikerien edota beste herrialdeetako intriga finantziero-monarkikoen arma bat izatea; kasu horietan guk ezin dugu mugimendu jakin hori babestu. Baina irrigarria litzateke arrazoi honengatik errepublikaren leloa nazioarteko sozialdemokraziaren programatik baztertzea” (Lenin, Politika nazionalaren eta internazionalismo proletarioaren inguruko arazoak).